Çok düşündüm: Mutsuzluk bir duygu durumu değil, mutsuzluk bir yaşam durumu, bir bakış açısı hali... Farkettim ki ben bir süredir mutsuzluk tarafındayım hayatın. Karanlık tarafın çekim gücüne kapılışı gibi Anakin'in, mutsuzluğun karanlık tarafı da içine çekmiş beni.
Mutsuzluğumu farketmemişim uzun süre, çünkü bu yaşam durumu içinde pek çok duyguyu barındırabiliyor zaten, mesela hüzün, hınç, haklılık-haksızlık durumları, kendini şanssız hissetme, hatta gurur. Bütün bu gerekçeler kendinizi mutsuz bulmanızın şemsiyesi olabiliyor, sebepleri değil ama, mazeretleri...
Mutluluk bir yaşam tarzı, hüzünlü ve mutlu da olabilir insan, sadece sevinecek bir olay sonunda olan birşey değil mutluluk...
Siz mutsuzluğu seçtiğinizde, yüreğinizi hiçbir söz avutamaz. Bahsettiğim bu sözlerin başlıcaları elinizde olan ender bulunan güzellikler tabii ki...
- Bak ne güzel bir işin var
- Kocan seni çok seviyor
- Yediğin önünde, yemediğin arkanda
- Çok şükür sağlığın yerinde
- Aç - açık değilsin
Evet, bunların hepsine sahip olabilirsiniz, ancak mutluluk bunlarda değildir, mutluluk içinizdedir. Bunların hiçbirine sahip olmadan da mutlu olunabileceği gibi, sıklıkla görüldüğü hali ile hepsine sahip olunduğunda da mutsuz olunabilir.
Peki mutluluk nerede?
Kardeşim dedi ki:
- Sabah 7'de kalkıyorum artık, o gün yapacağım işleri planlıyorum. Güzel bir yemek pişiriyorum.
Kuzenim dedi ki:
- Bugün kandil, kalk abdest al, bir yasin oku.
Ahmet Altan demişti ki bir yazısında çoook eskiden:
- Mutluluk paylaştığın bir semizotunda...
Hepsi doğru kendince. Ama bence mutluluk tam da mutsuzluğun bir seçim olduğunu anladığınız ANda, çünkü bu bir yaşam durumu, çünkü bu bir tercih. Demek ki tersi de geçerli.
BEN MUTLU OLMAYI SEÇİYORUM.
Herşeyim olduğu için değil, kendim için. Yıllar sonra dönüp baktığımda, yukarıda sayılan nedenleri değil, sadece MUTSUZ olduğumu görmemek için...
BEN MUTLUYUM.
